jesteś tu: Duszpasterstwo Ministrantów > Uroczystości, święta i okresy lit.

Via Lucis - Droga Światła

Piotr Lewandowski

Od wielu wieków, w sposób uroczysty obchodzimy Adwent i Boże Narodzenie. Cały Wielki Post trwamy w klimacie pokutnym i pasyjnym. A jak obchodzimy najważniejszą, fundamentalną prawdę naszej wiary – zmartwychwstanie? Odpowiemy: sprawując Wigilię Paschalną. Dobrze, ale… co dalej?

Można odnieść wrażenie, jakoby od Oktawy Wielkanocy, aż do Wniebowstąpienia Pańskiego panowała w liturgii jakaś… pustka. Owszem, przepisy liturgiczne pouczają, że Pięćdziesiątnica (50 dni między tymi uroczystościami) to jedna wielka niedziela. I w istocie – tak jest: Kościół trwa w radości misterium paschalnego Chrystusa. Jednak w Kościele pojawiło się pragnienie wypełnienia pewnej pustki w pobożności, w przeżywaniu radosnego okresu paschalnego. Przecież wszyscy wiemy i wyznajemy, że Święta Wielkanocne są najważniejszymi obchodami dla chrześcijańskiej wiary. Z czasem zrodziło się nabożeństwo Drogi Światła (łac. via lucis), będącej wyrazem pobożności paschalnej – żywej i głoszonej wiary w fakt zmartwychwstania Chrystusa.

Jak wygląda Droga Światła?
Nabożeństwo to jest niejako popaschalną odpowiedzią na Drogę Krzyżową, co podkreśla symbolika 14 stacji, zachowana w strukturze Drogi Światła. Droga Światła to rozważanie w okresie wielkanocnym najważniejszych wydarzeń z życia zmartwychwstałego Jezusa i Apostołów, mające miejsce po Jego zwycięstwie nad śmiercią. Widzimy w nich dochodzenie bliskich Jezusowi ludzi do prawdy o Nowym Życiu Jezusa oraz drodze, jaką przez to otwarł On dla nas. Rozważamy też budzącą się przez to wiarę w Niego oraz nadzieję w zmartwychwstanie nas samych. Wszystkie wydarzenia wspominane w Drodze Światła są opisane w Nowym Testamencie. Wydarzenia te zawarte są między Zmartwychwstaniem a Zesłaniem Ducha Świętego, będącego dopełnieniem misterium paschalnego Chrystusa (czyli dzieła odkupienia).
Zazwyczaj nabożeństwo to składa się z 14 następujących stacji:
1. Zmartwychwstanie Jezusa (Łk 24,1-6)
2. Przybycie Apostołów do pustego grobu (J 20,1-8)
3. Zmartwychwstały Pan objawia się Marii Magdalenie (J 20,11-18)
4. Zmartwychwstały Pan ukazuje się uczniom na drodze do Emaus (Łk 24,13-27)
5. Zmartwychwstały Pan objawia się uczniom przy łamaniu chleba (Łk 24,28-35)
6. Zmartwychwstały Pan ukazuje się Apostołom (Łk 24,36-45)
7. Zmartwychwstały Pan przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów (J 20,19-23)
8. Zmartwychwstały Pan umacnia wiarę Tomasza (J 20,24-29)
9. Zmartwychwstały Pan spotyka uczniów nad Jeziorem Galilejskim (J 21,4-12)
10. Zmartwychwstały Pan przekazuje władzę pasterską Piotrowi (J 21,15-19)
11. Zmartwychwstały Pan daje uczniom nakaz misyjny (Mt 28,16-20)
12. Zmartwychwstały Pan wstępuje do Ojca (Mk 16,14-20)
13. Uczniowie wraz z Maryją oczekują w Wieczerniku na Zesłanie Ducha Świętego (Dz 1,10-14)
14. Zmartwychwstały Pan posyła uczniom obiecanego Ducha Świętego (Dz 2,1-6.14-21).

Uczestnicy przechodzą od stacji dom stacji, podobnie jak podczas drogi krzyżowej. Mogą oni nieść zapalone świece, toteż warto, aby nabożeństwo to odbywało się wieczorem lub po zapadnięciu zmroku. W procesji do poszczególnych stacji mogą iść ministranci z paschałem, figurą zmartwychwstałego. Po zapowiedzeniu stacji wygłasza się wezwanie, podobne do zawartego w drodze krzyżowej, ale akcentujące zmartwychwstanie np.: kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie, po czym lud odpowiada: że przez śmierć i zmartwychwstanie swoje, dałeś życie światu. Podczas Drogi Światła można śpiewać znane pieśni wielkanocne lub np. kanony z Taizé, odnoszące się do tematyki zmartwychwstania. W czasie rozważań można korzystać z podanych fragmentów biblijnych, odnoszących się do danej tajemnicy (stacji), choć można wybrać inne teksty. Dowolność mamy także w doborze rozważanych wydarzeń popaschalnych, jako że ostateczny kształt tego nabożeństwa nie jest jeszcze ustalony! Ono ciągle się rodzi i powstaje, tak jak wiara pierwszych świadków w zmartwychwstanie Pana!

Jak powstała Droga Światła?
Nabożeństwo to wywodzi się z duchowości salezjańskiej i swoimi korzeniami sięga… lat 90-tych XX wieku! Jest to zatem najmłodsze nabożeństwo w Kościele Katolickim i dowód na to, że Jego pobożność jest ciągle jest żywa i nadal się tworzy. Zrodziło się ono na Zachodzie Europy, a do Polski trafiło pod koniec lat 90. Warto dodać, że Droga Światła pojawiła się w programie obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Nabożeństwo to zostało zatwierdzone w 2002 roku przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w dokumencie o nazwie: Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii. W 153 punkcie tego dokumentu można przeczytać o powstaniu i znaczeniu tego nabożeństwa. Powoli zaczyna ono także pojawiać się w Polskich parafiach.

Po co nam Droga Światła?
Nabożeństwo to może być wyrazem naszej wiary w zmartwychwstanie, w życie wieczne – pogłębieniem prawdy objawionej światu w Wielką Noc. Może ono być jasną i pozytywną odpowiedzią naszej wiary wobec szerzących się poglądów laicyzujących lub uznających reinkarnację, obcą duchowi chrześcijańskiemu. Wobec kultury śmierci Droga Światła niech będzie przejawem naszej pobożności, wyrażającej wiarę otwartą na życie. Życie wieczne!
Per Crucem - ad Lucem!: Przez krzyż - do światła!

Polecamy: Droga Światła. Przewodnik, modlitewnik, poradnik., Ks. M. Piasecki, Ks. M. Chmielewski, Katowice 2009.


© A.D. 2003-2013 Redakcja ministranci.archidiecezja.katowice.pl