jesteś tu: Duszpasterstwo Ministrantów > Kultura

Chłód co nas przenika

fot. Piotr Mitko Chłód co nas przenika,

Nie tylko od zimna,

Ziąb wietrzonej kaplicy.

Siąkanie nosem.

I szelest chusteczek

Pochłaniających nasz smutek.

Blaszana tabliczka i dwie daty,

Między którymi zawarte jest życie,

Nim nas zabierze anioł skrzydlaty.

Otwarte wieko,

Wieko, wieka,

Oto mamy przed sobą człowieka...

Nagle szloch, płacz

Ciche wzdychanie,

Gdzie się podziałeś, nasz drogi Panie...

Lecz dla mnie smutek przeradza się w radość,

W kwiat nadziei,

Pośród ugoru rozpaczy.

Nie ma umarłych i nie ma żywych;

Są tylko Ci, o których się pamięta,

Bo tylko pamięć wyznacza nam życie,

Bo tylko pamięć, niczym ręka święta,

Ratuje ludzi od zapomnienia,

od potępienia.

Gdy grabarz złowrogi zawrze trumny wieka...

My nadal mamy przed sobą człowieka!

To nie jest koniec - to tylko etap,

To chwila przejścia - nie życia meta!

Nie płaczcie nade mną - lecz nad swymi syny...

Jeśli jeszcze boisz się śmierci,

I wizja przejścia nadal przeraża,

Klęknij u stóp Ołtarza:

Jezu ufam Tobie...

Ufam Tobie...

Ufam...


© A.D. 2003-2013 Redakcja ministranci.archidiecezja.katowice.pl