jesteś tu: Duszpasterstwo Ministrantów > Artykuły

Islam

Około 571 r. W szczepie Qurajszytów w Mekce urodziło się dziecko które potocznie nazywano Muhammad (tzn. wiecznie chwalony). Ojciec Muhammada zmarł przed jego przyjściem na świat, a Matka gdy miał około 6 lat. Jego wychowaniem zajął się dziadek, a po jego śmierci, stryj.

Choć Muhammad jest prorokiem jednej z największych religii świata, o jego życiu wiemy bardzo mało. O życiu proroka i o wczesnym powstawaniu islamu nie mamy innych źródeł jak arabskie. Dość dokładną biografię napisał historyk Ibn Ishaq.

O młodzieńczych latach Muhammada wiemy jedynie tyle że jako dwunastoletni wyrostek dużo podróżował z karawanami i rozmawiał z wyznawcami różnych religii. W wieku dwudziestu lat przeszedł on na służbę do bogatej wdowy Hadidży z którą w kilka lat później ożenił się. Od tej pory widywano go zazwyczaj w odosobnieniu w małej górskiej jaskini poza Mekką. Tam, w 610 roku miał pierwsze objawienie, które później zostało nazwane "Nocą siły". Według legendy po pierwszym objawieniu, zaraz po krótkiej przerwie miało się odbyć drugie objawienie, które tak przeraziło Muhammeda że szybko pobiegł do domu i poprosił aby jego żona nakryła go czymkolwiek. Po czym miał mu się objawić Archanioł Gabriel który mu powiedział: "O ty, owinięty w płaszcz! Powstań i ostrzegaj!" (Koran LIV, 1). Od tej pory Muhammad zaczął nauczać, główne prawdy wiary, które objawiał to: Bóg jest jeden. On jest wszechwładny i jest stwórcą świata. Wszystkich czeka sądny dzień. Ci którzy przestrzegają poleceń Boga idą do raju, gdzie zaznają "wspaniałych rzeczy", a ci którzy będą je lekceważyć , pójdą na straszne męki do piekła. Początkowo nowej religii nikt nie był przychylny. Do wyznawców początkowo należała jedynie jego bliska rodzina. Bogaci kupcy naśmiewali się z jego nauk, za co on im odpłacał groźbami sądu ostatecznego: "Ten ci jest ostrzegacz spośród ostrzegaczy najpierwszych! Zbliża się ta, która się zbliża, a prócz Boga nic jej nie wyjawi! Czy tej wieści się dziwicie? I śmiejecie się, a nie płaczecie? I trwacie w szyderstwie? Upadnijcie na twarz przed Bogiem i służcie mu." (Koran, LIII, 57-62). Nowi członkowie zaczęli napływać głównie z najniższych klas i niewolników. Zaczęły się rodzić prześladowania wyznawców nowej religii, co spowodowało emigrację z Mekki do Abisynii około 100 rodzin. Otrzymali oni azyl w kraju chrześcijańskim, które było nie ugięte wobec mekkańskich propozycji oddania ich w ręce prześladowców. Muhammad natomiast cały czas pozostawał w Mekce, gdzie cały czas rosła liczba wyznawców Islamu. Legenda głosi iż krótko przed opuszczeniem Muhammeda Mekki, został on cudownie przeniesiony z Ka'by do Jerozolimy i następnie wzniósł się do siódmego nieba. Jerozolima będąc stacją proroka w drodze do nieba, stała się 3 miastem kultu po Mekkce i Medynie w świecie muzułmańskim. Ta podróż, jest jednym z ulubionych tematów mistyków perskich i tureckich. Około 620 r. Na targ w Ukazie przybyło kilku Medyńczyków (Jatrib) ze szczepu Hazradż, którzy wysłuchali z wielkim zainteresowaniem przemawiającego tam Muhammada. W dwa lata później delegacja składająca się z około 75 rodzin przyjechała aby zaprosić Muhammada do zamieszkania w Jatrib(Medyna). Spodziewali się oni że doprowadzi on do pojednania dwóch szczepów Aws i Hazradż. Muhammad uznał że nie ma już za bardzo czego szukać w Mekkce, pozwolił więc udać się swoim wyznawcom do Medyny, gdzie w końcu sam się udał. 16 lipca 622 r. Miała miejsce ucieczka Muhammada z Mekki do Medyny (hidżra)tym samym rozpoczął się oficjalny początek ery muzułmańskiej. Był to punkt zwrotny w jego życiu, z miasta gdzie był pogardzany, przeniósł się do miasta gdzie był uważany za wielkiego proroka. Nauczanie zaczęło schodzić na drugi plan, a prymat zaczęła brać polityka. Z Medyny Muhammad zaczyna atakować arystokrację mekkańską, mianowicie zagraża bezpieczeństwu karawan wiozącej towary. Na tym tle doszło do bitwy pod Badr w ramadanie w 624 roku, gdzie dzięki genialnemu dowodzeniu proroka 300 muzułmanów odniosło całkowite zwycięstwo nad tysiącem Mekkańczyków. Potyczka ta nie miała żadnego większego znaczenia z militarnego punktu widzenia, jednak dała podwaliny pod świecką władzę Muhammada. Bitwa ta była interpretowana tak, że miała ona niby być boską karą dla nie wierzących. Jednak w 625 roku mekkańczycy pod dowództwem Abu Sajfana pod Uhud pomściło klęskę, ale ich triumf nie trwał zbyt długo. W 627 roku Mekkańczycy ponownie zagrozili Medynie, ale wtedy pewien Pers imieniem Salman kazał wykopać głęboki rów dookoła miasta co zaskoczyło przeciwników i zostali oni zmuszeni do odwrotu. Po przerwaniu tego oblężenia Muhammad zaczął prześladowania na Żydach w zamian za to że byli w spisku z napastnikami, wszystkie kontakty z judaizmem i chrześcijaństwem zostały zerwane. Sobotę (żydowski szabat) zastąpił na piątek, zamiast gongów i trąb wprowadził adan (nawoływanie do modlitwy z minaretu), a kierunek podczas którego wierny był zwrócony podczas modlitwy (qibla) zamienił z Jerozolimy na Mekkę. Walki z Mekkańczykami zostały zakończone kompromisem i zawarciem pokoju zwanego al. - Huadajbija. W dwa lata później Mekka została ostatecznie podbita. Tam wkroczywszy do pogańskiego sanktuarium Ka'by Muhammad porozbijał posążki bożków mówiąc, iż "przyszła prawda a kłamstwo zniknęło" Przeciwników swoich i dawnyc wrogów potraktował z wielkodusznością i nie stosował wobec nich żadnych represji. Ka'bę Muhammad ogłosił miejscem świętym i jako haram(zakazanym), co było później interpretowane jako zakaz wchodzenia tam niemuzułmanom. Zakaz ten sprawił że do dziś tylko kilkudziesięciu chrześcijanom udało się obejrzeć oba święte miasta. Do nich należał między innymi Ludovico di Varthema z Bolonii, który na początku XVI wieku zwiedził święte miasto i obalił pogłoskę że ciało Muhammeda unosi się nad miastem. W 9 roku hidżry Muhammad rozlokował garnizon swoich wojsk w Tabuk na pograniczu Syrii i zawarł pokoje traktaty z chrześcijańskimi i żydowskimi szczepami, na mocy którego muzułmanie mieli bronić miejscowej ludności w zamian za opłatę. Rok ten był zwany sanat al.-wufud. Coraz to większe liczby posłów beduińskim przyjeżdżało i za drobną opłatą na biednych(zaka) i wyznaniem wiary zostawali przyjmowani do Islamu. Religia ta powoli wypierała z półwyspu arabskiego pogaństwo. W dziesiątym roku ery muzułmańskiej (632 r.) Muhammad odbył triumfalną pielgrzymkę do Mekki, która została nazwana "pielgrzymką pożgnalną". W trzy miesiące po powrocie do Medyny prorok narzekając na poważne bóle głowy zmarł 8 czerwca 632 roku. Wkrótce po śmierci Muhammada pojawiły się spory, kto ma objąć po nim władzę, jedno stronnictwo mówiło iż powinien być on potomkiem Muhammada (szyici) a drugie że ma to być członek z rodu Muhammada nie koniecznie potomek (sunnici). Po długim sporze i kilku sądach wygrało stronnictwo sunnickie, a na szyitach rozpoczęto krwawe represje. Tak naznaczył się podział w świecie Islamu kilkadziesiąt lat po śmierci jego założyciela.

Michał Makowski
parafia św. Antoniego w Chorzowie
Bibliografia:
Zarys dziejów religii wydawnictwo Iskra pod przewodnictwem prof. Józefa Kellera
Własna wiedza

© A.D. 2003-2013 Redakcja ministranci.archidiecezja.katowice.pl